Onze bouwpastoor: J.B. Tepe (1959-1967)

Wie in ons parochiearchief zijn foto’s bekijkt, komt een vriendelijk man tegen: het middelpunt van een groep eerste communicantjes of van een receptie, een glas wijn in de hand. Of ook wel, samen met een confrater, genietend van een dikke sigaar.

Behalve vriendelijk kon Pastoor Tepe ook zéér duidelijk zijn. Toen er onder de mis achter in de kerk een groep jongeren stond, sommeerde hij ze te gaan zitten of anders te vertrekken.

En stel u het volgende voor:

Op een zonnige dag is het snikheet in de kerk. U kent dat wel! Onder de preek waaien sommige mensen zich met het kerkblaadje koelte toe. Pastoor Tepe ergert zich: “Wat zitten jullie naar mij te wuiven? Ik ben Sinterklaas niet! Of hebben jullie het warm? Dan moet je mij eens zien.” En ter plekke tilt hij een, twee, drie zomen van zijn gewaden op. “Hoezo warm?” Om daarna onbekommerd zijn preek te vervolgen.

           (Bron: ’t Varkentje van Antonius Abt - Jaargang 2, nr. 2, sept. 2005)