Pater Willem Dekkers (1970-1974)

Al snel stond Pater Dekkers bij ons bekend als ‘Ome Willem’. Veel van ons herinneren zich hem als ‘een lieve man’, en als iemand ‘die als géén ander wist om te gaan met kinderen.’

Op hoogtijdagen als Kerstavond en Palmpasen waren het de kinderen die, onder zijn regie, in het middelpunt van de belangstelling stonden.

Tot stomme verbazing van menigeen wist hij in onze kleine geloofsgemeenschap 18 kinderen bij elkaar te krijgen, die bij hem hun Eerste Communie wilden gaan doen. Een ‘happening’ waarvoor de kerk eigenlijk te klein was (zie de voetnoot!)

Pater Dekkers was, als oud-missionaris en aalmoezenier van gevangenen, zéér ruim van opvatting. Zo zag hij er geen enkel probleem in dat er op school een dominee godsdienstles gaf. ‘Dat is net zo goed’ zei hij tot verbouwereerde ouders.

Een ander wapenfeit, dat opzien baarde was, dat hij naast misdienaars ook meisjes rekruteerde als ‘misdienettes’. Dit keer was het Jan van Gulik die hem hierop aansprak: ‘Dat mag toch niet van de paus’ zei Jan. ‘De paus?’ zo reageerde ‘Ome Willem’ ‘laat die maar eens hier komen, dan kan hij zien hoe we ons hier moeten behelpen.’

Aan de missie had Pater Dekkers dierbare herinneringen. Zo dierbaar, dat hij er dolgraag nog eens heen wilde. Dat was hier geen geheim. De koppen werden bij elkaar gestoken. Eén van de parochianen schoot de reis voor, de anderen betaalden hem later af. Zo kon ‘Ome Willem’ nog één keer terug naar zijn missiepost op Celebes, waar hij 30 jaar gewerkt had.

Toen hij terugkwam op Schiphol, stonden zijn broer en een bus vol parochianen hem op te wachten. Het eerste wat hij deed was meerijden naar Lunteren om er een ‘mis uit dankbaarheid’ op te dragen. Pas daarna ging hij met zijn broer mee naar huis.

(Bron: ’t Varkentje van Antonius Abt - Jaargang 2, nr. 4, dec. 2005)

 

Voetnoot: zie hiervoor het filmpje

https://www.youtube.com/watch?v=HqqfnVp4CM8

 

met dank aan Marc Barkman